الصفحه ٣٤٠ : ننمود ، واين حكايت را تتمّه اى است ، آن را با
كرامتى از ميرزا محمّد على مذكور در كتاب دار السّلام ذكر
الصفحه ١٧ :
١٣.
التفضيل ، تأليف : محمد بن على بن عثمان كراجكى
(متوفاى ٤٤٩).
اين رساله كه از مآخذ بحار
الصفحه ٢٣٢ :
وسزاوار است نيز خواندن دعاى ندبه كه از
ناحيه مقدسه به سوى حميرى بيرون آمده است وامر فرموده كه در
الصفحه ٣٠٥ :
فرمود :
اگر
[در] عبارت «عن» مى بود ظهور داشت در اين كه ترحم از صاحب كتاب است
الصفحه ٣٥٧ : تقدر عليه» را «ما تقدّم
، يا تقدّم عليه» خوانده وطبق آن ترجمه نموده. ودليل بر اين ، عبارت سيد در اقبال
الصفحه ٢٠٨ : بعد از
غزوه بدر ، اما على عليهالسلام
پس به او صلىاللهعليهوآله
ايمان آورد در روز ثانى پيش از همه كس
الصفحه ٢٩٧ :
[سير مطالب دعاى ندبه
از ابتدا تا انتها]
از نكات بسيار مهم مرعيّه در دعاى ندبه
آن است كه از اول
الصفحه ٢٧٢ : ]
استبعاد صاحب ذريعه روايت على بن بابويه
را به جهت بُعد زمان از حسن بن حمزه طبرى بى مورد است ؛ زيرا حسن در
الصفحه ١٣ : ١١٠٥٠ حدحيث از مولاى
متقيان حضرت على بن ابى طالب عليهالسلام
است كه توسط عبد الواحد آمدى در قرن پنجم
الصفحه ٢١ : ، كه اين رساله دربرگيرنده آموزش
احكام غيبت است.
شهيد ثانى كتابى در اين باره به نام كشف
الريبة في
الصفحه ٣٤٣ : است زيارت
است ؛ كما يشهد به موارد روايات الغيبة وآخر التهذيب والاستبصار.
[محمد بن على نوفلى]
در
الصفحه ٢٢٧ : الدين
على بن طاووس وصاحب مزار قديم نقل كردند از شيخ نبيل محمد بن على بن أبي قرة كه
او از كتاب أبي جعفر
الصفحه ٧ :
مقدمه
زندگىنامه مرحوم
دكتر سيد جلال الدين محدّث اُرمَوى
وى در رمضان ١٣٢٣ قمرى ودوم قوس ١٢٨٣
الصفحه ١٧٠ : در آخران).
ومراد به لسان صدق ـ وهر چندى كه ثناء
جميل بودنش را احتمال هست ؛ چنانچه اشاره كرده به آن
الصفحه ٢٣٥ : است
: الحمد لله رب العالمين ، وصلى الله على سيدنا ... تا قول او : لا ظمأ بعده يا
أرحم الراحمين