الصفحه ٩٠ : الْمِلَّةِ
وَالشَّريعَةِ ، اَيْنَ الْمُؤَمَّلُ لاِحْياءِ الْكِتابِ وَحُدُودِهِ ، اَيْنَ
مُحْيي مَعالِمِ
الصفحه ١١٨ : من جملة المحسَّنات البديعية المذكورة في علم البديع
، وهو ـ على ماقاله في التلخيص ـ أن ينتزع من أمر ذي
الصفحه ٣٥ : اسعد دوانى ، كتابت
دوشنبه اواسط ذى قعده ٩٥٧. ٥. شرح آداب البحث للسمرقندى ، از كمال الدين مسعود
شيروانى
الصفحه ٢٢١ :
الْمُتَخَيَّرُ لاِعادَةِ الْمِلَّةِ وَالشَّريعَةِ؟
اَيْنَ
الْمُؤَمَّلُ لاِحْياءِ الْكِتابِ وَحُدُودِهِ
الصفحه ٣٦ :
سال ١٢٧٦.
(٢٠٥٦) كتاب الفضل ، سيد قريش بن محمد
حسينى قزوينى ، ذى حجه ١٢٩٤.
(٢٠٨٩) توضيح المرام في
الصفحه ١٨٤ :
توقيت آن [است] به
آنچه نزديك به طرفة العين مى شود ؛ چنان كه گفته شده وخبر به آن هم وارد شده : «إنّ
الصفحه ٣٣٣ :
وروز به روز امثال اين خبرها منتشر مى شد كه اينان ضعيف وناتوان وآنان قوى
وتوانا هستند ، تا آن كه مردم به
الصفحه ١٦٨ :
وممكن است مرفوع بودن آن بر اين كه
مبتداى مؤخّر باشد كه حذف شده خبر مقدّم آن يعنى : از ايشان بعضى
الصفحه ٢٠٠ : وعنان بيان را بر آخر خبر كه اشاره شده به آن در آخر دعاى منقول در اين فصل ، آن
جا كه فرمود : «لَوْ
لا
الصفحه ٣٢٨ : ، اقتضاى بيان آن را ندارد ، ودر هر روز
خبرها مى رسيد از اين قبيل كه دولت عثمانى به تدارك اسلحه وتهيه آلات
الصفحه ١٩٦ : كنيم در اين باب به ذكر
خبرى كه روايت كرده آن را در بحار از امالى وعيون در ضمن آنچه بيان فرموده آن را
الصفحه ١١٩ :
بضميمة ما بعده من
الوصف منشأ للعجب ، كما أن المستفاد من قوله : «بنفسي أنت» كون المخاطب محبوباً
الصفحه ٢٠٦ : وَعْدُ رَبِّنا» مخفَّفه از مثقَّله
است وبه همين جهت لام در خبر كان [لمفعولاً] كه بعد از آن واقع است داخل
الصفحه ٣٣٠ : كه هر كس آنچه از سلاح دارد آن را بر دارد وفردا در
بيرون دروازه حاضر باشد ، وسور شهر از گل بود وچندان
الصفحه ١٧٤ : احمد خبر مىدهد ، اما گمانم اين كه رؤيا كننده در آخر رؤيا
سهو نموده ؛ زيرا كه حواله كردن رسول