هو المحسوب عن المأمور به ويُثَبْ عليه دونه ، فيكون المكلّف حينئذ ـ أيضاً ـ آتياً بذلك الواجب ـ أيضاً ـ فإنّ فعله الأفضل حينئذ على أنّه ذلك الواجب ، فيتحقّق به ذلك الواجب ـ أيضاً ـ فيكون هذا امتثالاً للأمر السابق ؛ بمعنى موافقة الغرض المقصود منه وتحصيله .

وإن شئت قلت : إنّ امتثال كلّ أمر عبارة عن الإِتيان بالمطلوب منه حال كونه مطلوباً .

وبعبارة اُخرىٰ فارسيّة : إينكه امتثال هر أمرى عبارت است از آوردن آنچيزي كه خواهش مولى باشد در اين أمر در حالت بقاء خواهش او ، ومفروض اينست كه در صورتيكه توقف داشته باشد اكتفاء مولى بفرد أدون بر اقتصار بر او تا آخر وقت فعل بحيثيّتى كه هر گاه بداند يا آنكه احتمال دهد اينكه مكلّف إتيان بفرد افضل ميكند نيز در وقت پس خواهش مولى مرتفع نشده است تا آخر وقت اگر چه بعث وتحريك او مرتفع است ونميتواند عقاب كند عبد را بعد از إتيان بفرد أدون پس هر گاه فرض شد بقاء خواهش او تا آخر وقت ومكلّف إتيان بفرد أفضل نيز كرد پس إتيان كرده است بخواهش مولى در حالت بقاء خواهش ومنطبق مى شود اين فرد أفضل بآنچيزيكه مأمور به بود كه خود مكلف در إين هنكام همان چيزيرا آورد كه مولى امر باو كرده بود واز روى آن امر آورده بجهت اينكه آوردن او فرد .

أفضل را در إين هنگام از روى خواهش است كه در أمر اوّل بوده وهست وحقيقة امتثال نيست إلا آوردن فعل از روى آن أمر واز جهت او در حال بقاء آن أمر في الجملة أگر چه بجميع آثارش باقي نباشد ، وشكى نيست اينكه آن أمر در صورت مفروضة ببعض آثارش كه خواهش [ است باقى ] باشد ومرتفع بعضى از آثار اوست كه استحقاق عقاب باشد .

آيا نمى بينى هر گاه مولائى از عبدش آب طلب كند در وقت موسّعى كه