همزه مكسورى در اولش ، وواو مشدّد مفتوحى كه در واقع دو واو است ميان عين الفعل ولام الفعل ميباشد ، وفاء الفعل ساكن ميگردد.

مضارعش بر وزن «يفعوّل» است ، حرف مضارعة بجاى همزة ، وواو مشدّد مكسور ميگردد.

صيغه هاى امر مانند بابهاى ديگر ساخته ميشود.

مصدرش بر وزن «افعوّال» است.

امثله ماضى : «اجلوّذ ، اجلوّذا ، اجلوّذوا ، اجلوّذت ، اجلوّذتا ، اجلوّذن ، اجلوّذت ، اجلوّذتما ، اجلوّذتم ، اجلوّذت ، اجلوّذتما ، اجلوّذتنّ ، اجلوّذت ، اجلوّذنا ، اجلوّاذا : رفتن وگذشتن» قال شاعر :

ترجمة : بسبب شيبة الحمد خدا شهر ما را سيراب كرد ، وبه تحقيق كه ما بى حيائى كرديم وباران از شهر ما رفت ، شيبة الحمد : لقب عبد المطّلب جدّ پيغمبر «صلى‌الله‌عليه‌وآله» است ، اين مادّه فقط از اين باب آمده وثلاثى مجرد ندارد ، واز بابهاى ديگر هم استعمال نشده است.

امثله مضارع : «يعروّش ، يعروّشان ، يعروّشون ، تعروّش ، تعروّشان ، يعروّشن ، تعرّوش ، تعروّشان ، تعروّشون ، تعروّشين ، تعروّشان ، تعروّشن ، اعروّش ، نعروّش : اعروّاشا : بر روى چيزى قرار گرفتن» ثلاثى مجردش «عرش ، يعرش ، عروشا : در جائى قرار گرفتن» است.