آمد.

(حرف)

در لغت بمعنى طرف است ، ودر اصطلاح كلمه ايست كه دلالت ميكند بر ارتباط ميان دو معنى ، واقسام ارتباط بسيار است ، وبراى هريك حرفى وضع شده ، وبيان هريك در جاى خود خواهد آمد.

(مصدر ـ غير مصدر)

اسم بر دو قسم است : مصدر وغير مصدر.

مصدر : مادّه وريشه فعل است ، وفعل از آن ساخته ومشتقّ ميگردد ، چنانچه شرح وتفصيلش گفته ميشود ، وعلامت مصدر آن است كه در آخر لفظ فارسى وى «تاء ونون» يا «دال ونون» باشد «تن» و «دن»

در اين مثالها بعضى مصدرها را بشناسيم.