أى مانده ز كعبهٔ محبّت مهجور

افتاده ز راه مهر صد منزل دور

با حبّ عمر دم مزن از مهر نبى

كى جمع توان نمود با ظلمت نور

بما رسيده حديث صحيح مصطفوى

كه هست بعد پيمبر امام هشت وچهار

كسى نكرده ز امّت بدين حديث عمل

بغير پيرو آل وأئمّهٔ أطهار

أى طالب علم دين ز من گير خبر

تا چند دوى در بدر اى خسته جگر

خود را برسان بشهر علم اى غافل

شو داخل آن شهر وليكن أز در

نبى چو وارد « خم » گشت بر سر منبر

خليفه كرد علي را بگفتهٔ جبّار

نهاد بر سر او تاج وال من والاه

ز امّتش بگرفت از براى وى اقرار

وليك آنكه به بخبخ نمود تهنيتش

بكرد از پى اقرار خويشتن انكار

فتاد بر سر حارث ز غيب سنك قضا

چو گشت منكر نصّ غدير آن غدّار

از دورى راه خويشتن يادى كن

آماده ز بهر سفرت زادى كن

از بى كسى مردن خود ياد آور

در ماتم خود نشين وفريادى كن

از دورى راه خويشتن كن يادى

آماده ز بهر سفرت كن زادى

در راه طلب چو خفتهٔ اى غافل

بر خيز كه از قافله دور افتادى