بر خيز چه خفتهٔ رفيقان رفتند

غافل چه نشستهٔ عزيزان رفتند

خندان منشين كه جمله ياران عزيز

با سوز دل وديدهٔ گريان رفتند

أى بندهٔ طول أمل وحرص وحسد

فردا است كه أعضاى تو از هم ريزد

اين سركه ز باد نخوت امروز پر است

تا چشم زنى بود پر از خاك لحد

تا چشم زنى رسيده وقت سفرت

فردا است كه در جهان نماند أثرت

بر روى زمين خرام وغفلت تا كى

از زير زمين مگر نباشد خبرت

از وادى معصيت بيا زود گذر

كين مرحله راهست بسى خوف وخطر

گوئي كه كنم توبه پس از پيريها

از مرگ جوانان مگرت نيست خبر

سالك هوس عالم بالا نكند

پابند ألم ز پاى دل وا نكند

هر دل كه ز ياد مرگ معمور شود

حقد وحسد وحرص در او جا نكند

خواهى نشود گلشن دل چون بيشه

بركَن تو نهال حرص را از ريشه

بر پاى درخت أمل وحرص وحسد

پيوسته ز ياد مرگ ميزن تيشه

أى طالب سيم وكيمياى اصغر

آموز زمن تو كيمياى أكبر