وز سپهر ديدگان مى‌ريخت اخترها بدامان

همچه خفاشان ز جا جنبيد ز انسو خيل شيطان

هر که او را ديد يادش آمد از رخسار احمد

با تعجّب گفت ما را نيست جنگى با محمّد

گفت کاى نمروديان من بر خليل الله سليلم

سبط پاک ساقى تسنيم و کوثر سلسبيلم

از نژاد هاشم و زان دودمان اوّل قتيلم

در شهادت بى‌مثالم در شجاعت بى‌مثيلم

در سخاوت بى‌همالم در سماحت بى‌عديلم

يارى اولاد احمد از دل و از جان کفيلم

گاه جنگ از هيبتم شير فلک را زهره درّد

عقل و هوش از کلّهٴ گردان جنگ‌آور بپرّد

اين بگفت و دست اندر دستهٴ تيغ دو سر زد

صفدر پولاد دل اندر صف آهن شرر زد

خصم را بر چشم خنجر تيغ زوبين بر کمر زد

چون ملخ دشمن ز هر سو نعرهٴ أين المفرّ زد

پشتهاى کشته از هر سو بر او سدّ گذر کرد

ناگهان اندر سرش شوق ملاقات پدر کرد