آمد و گفتا پدر فتح نمايان کرده‌ام من

ليك در رنجم ز سوز تشنگى و ثقل آهن

شاه دين را سوخت دل بر حال زار نوجوانش

شرمگين شد خواست تا بيرون شود از غصّه جانش

از محبّت در بغل بگرفت آن سَرْوِ روانش

پس زبان خشکخو را بر نهاد اندر دهانش

خواست تا ز ين کار بدهد تشنگان ميرا نشانش

سوخت جان شاهزاده ريخت اشک از ديدگانش

پس پى غمخوارى غم ديدگان سوى حرم شد

کودکان را ديد چون خود تشنه و حالش دژم شد

گفت ليلى نوجوان من فراقت کرده پيرم

بود امّيدم که باشى در جهان تو دستگيرم

در شبان تار از چهر چه مهرت مستنيرم

رحمى آور بر من و بين چون کمانِ قد چو تيرم

نازپرورد منا در تاب گيسويت اسيرم

آرزو دارم که پيش چشم بيمارت بميرم

سرو نو خيزم بگو راضى چسان اين قلب محزون

مى‌شود کاين قامت رعنا طپد در خاک و در خون