عمّه‌ها و خواهران بگرفته او را در ميانه

ديده از خون جگر مانند بحرى بى‌کرانه

اشکشان جارى بدامان چون عقيق و ناردانه

چنگ اندر تار زلف وى زده دلها چه شانه

زد برون از خيمگاه شهزاده مست و بيهشانه

با ادب نزد پدر شد بوسه زد بر آستانه

کى پدر از گردش گردون دلى بس تنگ دارم

شوق ديدار عزيزان و هواى جنگ دارم

شاه دين چون ديد رخسار منير آن پسر را

نى پسر سر تا بپا تمثال جدّ تاج‌ور را

در ميان شام گيسو روز روشن آن قمر را

مدتى افکند بر آن قامت دلجو نظر را

بست بهر دفع چشم زخم از چشهرش بصر را

وز صدف باريد صدها رشته مرواريد تر را

گفت کان زيبا جوان سرمايهٴ آب و گل من

زين سفر بگذر مکن تاريك روشن محفل من

زير پاى وى عقاب از وجد شادى گفت پرّان

همچه پيك تيز بر فکر آوردش به ميدان

عرصه روشن شد ز نور چهره آن مهر درخشان

ز ان طرف دست دعا بر آسمان شاه شهيدان