گوئيا آب غم آغشته شده اين گل من

که بجز ديدهٴ پر خون نبود حاصل من

گلشن عمر مرا کاش کند مرگ خزان

مرغ خوشخوان من از چه هدف تير شدى

آهو يشخط من بستهٴ زنجير شدى

هدهد خوشخبرم از چه زمين گير شدى

من چه کردم که زمن رنجهٴ دلگير شدى

که شدى چون دُر اشک از بصرم زود روان

چون فتادى ز نوا مرغ خوش الحان حسين

زود خاموش شدى شمع شبستان حسين

زود رفتى به محاق اى مه تابان حسين

جان فشاندى ز وفا در راه جانان حسين

غير داغ بدل از تو نمانده است نشان

جاى خالى تو را من بحرم چون نگرم

خوش شود قلبم و بيرون شود از چشم ترم

نشنوم صوت تو را نعره زنم از جگرم

خبر مرگ تو را چون به مدينه ببرم

اى اجل زود که رفت از کف من تاب و توان