مهد بهر تو من از سينه و سامان بستم

گاهواره هم از آغوش دل و جان بستم

بهر دلشادى تو من سرو سامان بستم

در ازل عهد بر آن زلف پريشان بستم

تا ابد ماند مرا داغ تو اندر دل وجان

طفل شش ماهه من جرم و تقصير نداشت

آب مى‌خواست که پستان منش شير نداشت

گلوى نازل او طاقت اين تير نداشت

غير تسليم و رضا در کف تقدير نداشت

در ره دوست نبودش بجز از نقد روان

جاى خالى تو را من بحرم چون نگرم

خون شود قلبم و بيرون شود از چشم ترم

نشنوم صوت تو را نعره زنم از جگرم

غير داغ تو بدل از تو نمانده است نشان

خون فشان گشته ز داغ تو همه اهل حرم

لاله سان داغ غمت گشت قرين دل من

اخترم گشته سيه همچه سيه محفل من