اى جگر تشنه که با سوز جگر آمده‌اى

خشک لب رفتى وبا ديدهٴ تر آمده‌اى

از چه آغشته بخونى تو بدامان پدر

تو که رفتى بسلامت بسر دوش پدر

آخر اى غنچهٴ پژمرده که سيرابت کرد

نغمهٴ تير تو را از چه چنين خوابت کرد

اى چه اى بلبل شيدا تو چنين خاموشى

يا که از سوز عطش باز مگو مدهوشى

گل من خار خدنگ که گلوى تو بريد

گوش تا گوش تو را تير جفاى که دريد

پنجهٴ ظلم که اى غنچه گل خوارت کرد

کين ستم بر تو بر مادر بيمارت کرد

چه شد اى بلبل خوشخوان ز نوا افتادى

ز اشيان رفتى ودر دام بلا افتادى

چه شد اى روح روانم که ز جان سير شدى

بهره يك قطرهٴ آبى هدف تير شدى

بودم امّيد که تا بال و پرى باز کنم

برگ عيشى ز گل روى تو من ساز کنم

ناوک خصم تو را عاقبت از شير گرفت

دست تقدير ز شيريت به چه تدبير گرفت

اگرت آب ندادند و مرا شير نبود

نازنين حلق تو را طاقت اين تير نبود