بودم امّيد که قاسم بنمايم داماد

رفت تا صبح قيامت بدلم داغ نهاد

مرو از ديده و برهم مشکن اعضايم

ورنه من از عقبت سينه زنان مى‌آيم

زينبش گفت که اى شمع سراپردهٔ ناز

مى‌کشم من قدم ناز تو بر چشم بناز

بود اميدم که تو ما را برسانى به حجاز

رشتهٔ عمر تو کوته شد امّيد دراز

گفت شهزاده حسين عمّ غريبم تنهاست

گل گلزار نبى خار بچشم اعداست

او بخون من بسرپراده نشينم نه رواست

خاک عالم بسرم اين حيا و چه وفاست

الغرض اهل حرم را بحرم برگرداند

خويشتن را بحضور شه لب تشنه رساند

شه دين در برش آورد و دُر اشک فشاند

سينه بر سينه نهاد بکنارش بنشاند

گفت اى جان گرامى بکجا آمده‌اى

تير مى‌بارد از اين قوم چرا آمده‌اى

گفت شه زاده که از راه وفا آمده‌ام

جان عمو بسلام شهدا آمده‌ام .. الخ