بهار نخل افغانم دو صد شاخ

کند هر شاخه‌ام سوراخ سوراخ

إذا ذكرت الطفل في كربلا

لم يأت ذنباً وهو معصوم

ينبت من دمعي نخيل الأسى

فيا لجسم منه مكلوم

بود طفلى ز حسن در حرم آل عبا

يوسف يثرب و بطحا عزيز زهرا

حسنى وجه حسين خلق پيمبر سيما

بسته از شادى قاسم بسر پنجه حنا

رخ او مصحف و گيسوى سيه باسم الله

عمر کوتاه بدى نام نگو عبدالله

مايل ديدن سلطان شهيدان گرديد

از سراپرده روان جانب ميدان گرديد

چرخ از کج روى خويش پشيمان گرديد

شور محشر بصف ماريه بر پا گرديد

مادر عمّه و عمزاده بشور افتادند

همه در واهمهٔ شور و نشور افتادند

حوريان هم ز تأسّف بفغان افتادند

همه بر سايهٔ آن لمعهٔ نور افتادند

مادرش غنچهٔ بستان بسر دست نهاد

گفت ازين شير که خوردى گوارايت باد