بعقل گفتم از اولاد اوّل کيست

که ريخت خونش و مقبول ارمغان افتاد

جواب داد که اوّل حسين تشنه جگر

که همعيان به بلاهاى ناگهان افتاد

دلاورى نه چه فرزند بو تراب دلير

برادرى نه چه عبّاس نوجوان افتاد

چه يافت رخصت رزم مخالفين ز امام

گيران رکاب شد امّا سبک عنان افتاد

ز پيش چشم برادر براى آب حيات

جدا چه خضر ز سکندر زمان افتاد

بحال راکب خود مرکبش در آن وادى

ز ابر ديده گهربار دُر فشان افتاد

نه اشک سرخ سمندش بخاک هامون ريخت

ستارهٔ خون شد و از چشم آسمان افتاد

روز عاشورا بچشم پر ز خون

مشک بر دوش آمد از شط چون برون

شد بروى تشنه کامان رهسپر

تير باران بلا را شد سپر

آنقدر باريد بر وى تير تيز

مشک شد بر حالت او اشک ريز

آنقدر باريد بر وى چشم مشک

تا که چشم مشک خالى شد ز اشک

تا قيامت جرعه نوشان ثواب

مى‌خورند از چشمهٔ آن مشک آب

ترك النهر ظامئاً بعد أن أروى

من الماء جوده العطشانا