يک تن کس نديده چندين هزار تير

يک گل کسى نديده و چندين هزار خار

سرگرم آب بردن و از خويش بى‌خبر

کابن الطفيل زد بيمين وى از يسار

پس مشک را ز راست سوى دست چپ کشيد

وز سوز سينه زد بدل قدسيان شرار

مى‌داشت پاس آب همى تاخت ناگهان

دست چپش فکند لعينى ستم شعار

پس مشک را گرفت بدندان که اين گره

نگشود دست تا بدندان رسيد کار

مى‌تاخت سوى خيمه که ناگاه از قضا

تير قدر رها شد و بر مشک شد دچار

زين تير کين چه آب فرو ريخت بر زمين

شد روزگار در بر چشمش چه شام تار

پس خود براى کشته شدن ايستاد و گفت

مردن هزار مرتبه بهتر که شرمسار

فرياد يا اخا چه بگوش حسين رسيد

گفتى مگر هزبر روان شد پى شکار

آمد چه ديد ديد که بى دست پيرکى

افتاده پاره پاره در آن دشت فتنه نار

آهى ز دل کشيد و بگفت اى برادرم

عبّاس اى که از پدرم مانده يادگار