رخصت گرفت ز ان شه بى‌يار مستمند

شد بر سمند و تاخت بميدان کارزار

ناگه شنيد ز حرم آواز العطش

آن العطش کشيد عنانش از قرار

برگشت سوى خيمه و مشکى گرفت و رفت

سوى فرات فرات با جگر تشنه و فکار

پر کرد مشک پس کفى از آب برگرفت

مى‌خواست تا که نوشد از آن آب خوشگوار

آمد بيادش از جگر تشنهٔ حسين

چون اشک خويش ريخت ز کف آب خوشگوار

بر خود خطاب کرد که اى نفس اندکى

آهسته‌تر که ماند حسين در قفار

عبّاس بى‌وفا تو نبودى کنون چه شد

نوشى تو آب و مانده حسينت در انتظار

شد با لبان تشنه ز آب روان برون

دل پر ز جوش و مشک بدوش آن بزرگوار

کردند جمله حمله بر آن شبل مرتضى

يک شير در ميان گرگان بى‌شمار