قامت سروى و سرو بارورى داشت

يعنى سلطان کربلا پسرى داشت

لاله رخ و ياسمين عذار و سنبر

بسکه زد پيچ و خم بطرهٴ گيسو

گيسوى از صولجان و قلب جهانگو

ناقهٴ چين وام دار طره‌اش از بو

غاليه مو مشکبو فراشته ابرو

حور لقا مه جبين فرشته منظر

شير به بازو هزبر يال جنان ببر

در ره يزدان باختيار نه بر جبر

بهر پدر در خروش ناله چنان ابر

مصطفوى خو ، على قتال ، حسن صبر

فاطمه سيرت ، ملک خصال ، حسين فر

از رخ و لب کوثر و بهشت حسن داشت

تازگى صورتش صفاى چمن داشت

ز اهن و پولاد و سنگ قلب و بدن داشت

پير ببنير و بسر جوان و بتن داشت

حشمت جم ، فرّ طوس ، سطوت نوذر

چون برخ خواهران گشود نظر را

کز دل سوزان بچرخ برد شرر را

ريخت بگلبرگ و لاله و ژاله تر را

ديد چه از گردش زمانه پدر را

ديده تر و دل کباب و سينه پر آذر

يك طرف آن کثرت سپه عدو را

يك طرف آن بى‌کسى باب نکو را

عقده قلبش ببست راه گلو را

رفت تو گوئى ازين مشاهده او را