هوش ز سر دل ز دست روح پيكر

گفت که اى نور حق سليل پيمبر

اذن بده تا که من ز صفحهٴ هيجا

خاک زمين را کشم بچشم ثريا

برکنم از پيش هر چه لشکر اعدا

خسرو دينش به بر کشيد و بگفتا

روح روان نور ديده زيب بر و بر

تا زنهالى چنين چو مهر درخشان

کز رخ لب هست سر و نوگل بستان

دادنش از دست مشکل است نه آسان

ترک جدل کن مکن زياده ز هجران

داغ من و درد عمّه غصّهٴ مادر

جان بميدان شد و دوباره عيان کرد

جنگ اُحد فتح بدر و غزوهٴ خيبر

رخش چنان مرتضى ز جاى برانگيخت

دست شد از کشته پشته بسکه فرو ريخت

دست جدا مغز تفته پيكر بى‌سر

بسکه فکند آن نهان لجه دوران

دست و سر از جسم سرکشان دليران

دشت شد از موج خون چه قلزم و عمان

تيره و تاريك و تنگ کرد به ميدان

روى ز من پشت چرخ قرص مه و خور

چشم حسين ز انطرف براه جوانش

اشک چه گوهر ز هر دو ديده روانش

خصم دنى ناگهان گرفت ميانش

خيمه زدا بر بلا و ريخت بجانش

تيغ و سنان تيز و نيزه ناوک و خنجر