هيهات إليه لن أعودا

والأكبر ابني في التراب

والحزن لذلك الرواء

للوجه كطارق السماء

يا قلبي يا مزاج مائي

تمضي لأعيش في العذاب

لا تأخذ أُمّك السكينه

تحيا بدموعها السخينه

في دربك روحها رهينه

ترجوك تعود للإياب

افغان رعد بر فلک اين يا که در خروش

ليلى داغ ديده سر نعش اکبر است

آه از دمى که کرد بنعش پسر خطاب

کى روح پاک از تو را خاک بستر است

گفتم عصاى پير من باشى از جوان

غافل از آنکه با تو اجل در برابر است

هر عضو را که بينمت اى پاره پاره من

جاى سنان و نيزه و شمشير و خنجر است

ناسور شد زنگهت زلف تو زخم دل

هر زخم را بلى ضرر از بوى عنبر است

اى نور ديده ديده گشا محملم ببند

ما را براه شام که غير از تو رهبر است

ماذا جرى للفلك الأعلى

هل نفخ الصور به .. كلّا