برخيز تا برم بسوى خيمه پيكرت

کينک ستاره چشم براه تو خواهرت

برخيز کز فراق تو ترسم به اشک و آه

زينب سر برهنه در آيد ز خيمه‌گاه

در خيمه‌اى پسر بچسان بى‌تو رو کنم

زخم آنقدر نه يا کخ توانم رفو کنم

يا غارقاً بدمائه

يا نور عيني الدامعه

يا من غدا قطعاً مو

زّعة بأرض الواقعة

قم يا بنيّ إلى الخيام

ففي مصابك تابعه

وانظر لأُختك عينها

ترعى النجوم الطالعه

فعساك تنجم بينها

مثل الثريّا اللّامعه

أخشى على أُختي بأن

تدع الخيام الهاجعة

وتجيء حاسرة على

عجل لأرض الفاجعه

هيهات ما قدمي بدونك

للمخيّم راجعه

جرحي كبير غائر

ما الرفو فيه نافعه

کرده بى‌تاب مرا آه دل با اثرت

ز اشتياق رخت از خيمه دويدم به برت

بسوى روضهٴ رضوان تو روانى بشتاب

نيست از حال دل باب گرامى خبرت

خونفرق است و يا شاخهٴ مرجانه است اين

بفداى تو و اين قامت و چشمان ترت

اى ذبيح من و اى شبه رسول مدنى

ز چه آلوده بخون صورت قرص قمرت