چه پيرهن زره از برگ نسترن پوشيد

نخست بهر شهادت به تن کفن پوشيد

نهاد مغفر زرّين بفرق حيدر وار

چنانکه روى مه و مهر گشت تيره و تار

کمان چلّه نشين شد هلال قربانش

خدنگ راست سرافکنده زير فرمانش

براى حفظ بدن چون سپر بدوش کشيد

تو گفتى ابر سيه گشت حاجب خورشيد

زره ز ‌حلقهٴ چشم ملک بهم پيوست

چهار آيهه از آفتاب تابان بست

ميانِ بتيغ دو سر بست حيدر ثانى

چه تيغ هر شررش عقرب سليمانى

چه گشت عازم حرب اوّل آن سعادتمند

به پيش پاى پدر خويش را بخاک افکند

به پاى باب چه زد بوسه از زمين برخاست

گمان اهل حرم شد که شد قيامت راست

يكى ستاد بحسرت بر او نظر مى‌کرد

يكى فتاده و خاک سيه بسر مى‌کرد

يكى بدور کمربند تيغ مى‌بستش

يكى گرفته عنان عقاب بر دستش