حين لم يبق سوى الطفل الرضيع

وهو في الأخلاق كالجدّ الشفيع

غُذّي الفضل بثدي فاضل

شاده الله على كلّ رفيع

يستمدّ الكون من أنفاسه

ذاته فانظر إلى حسن الصنيع

ولئن سمّي طفلاً إنّه

مشبهٌ كلّ وليّ ومطيع

ولقد نادى غريباً مفرداً

صابراً بالطفّ خلّاه الجميع

يمّم المهد لكي تحملني

أنصر الحقّ على رجس وضيع

حيث لم يبق له من ناصر

غير طفل إنّه أمر مريع

خوش ره آوردى بدان درگاه برد

بر سر دستش بنزد شاه برد

کى شه اين گوهر به استسقاى توست

خواهش آبش ز خاک پاک توست

وه چه طفلى ممکنات او را طفيل

جمله يكسر کائنات او را بديل

کودکى در دامن مهرش بخواب

سه ولد با چار مام و هفت باب

اشرف اولاد آدم را پسر

ليك اندر رتبه آدم را پدر

ارفع المقدار من کلّ رفيع

الشفيع ابن الشفيع ابن الشفيع

دُرّة التاج آن گرامى گوهران

آن سبک در وزن و در قيمت گران

ظاهراً از تشنگى بى تاب بود

باطناً سرچشمهٴ هر آب بود

بر اميد جان نثارى آن زمان

خويش را افکند از مهدِ امان

کودکى در دامن مهرش بخواب

سه ولد با چار مام و هفت باب