ألقى الحسين إلى الهوى بنجيعه

فاحمرّ بالشفقين وجه الأخضر

ونظمت غرّ فرائدي في رزئه

ما للعيون عقيقها لم تنثر

شد چه خرگاه امامت چون صدف

خالى از دُرهاى درياى شرف

شاه دين را گوهرى بهر نثار

جز دُرى غلطان نماند اندر کنار

شيرخواره شير غاب پر دلى

او ولىّ حق بُد نامش على

طفل خورد امّا بمعنى بس سترگ

کز بلندى خور بنمايد بزرگ

عشق را چون نوبت طغيان رسيد

شد سوى خيمه روان شاه شهيد

ديد اصغر خفته در حجر رباب

چون هلالى در کنار آفتاب

چهرهٴ کودک چه دردى برگ بيد

شير در پستان مادر ناپديد

شه گرفت آن طفل مهد اندر کنار

يافت دردى در دل دريا قرار

آرى آرى مه که شد دورش تمام

در کنار خور بود او را مقام

برد آن مه را بسوى رزمگاه

گفت با آن کوفيان رو سياه

گفت کاى کافر دلان بد سگال

گر بسويم بسته‌ايد آب زلال

گر شما را من گنه کارم به پيش

طفل من را نبود گنه در هيچ کيش

آب ناپيدا و کودک ناصبور

شير از پستان مادر گشته دور

زين فراتى که بود مهر بتول

جرعه‌اى بخشيد بر سبط رسول

شاه در گفتار طفلش دل کباب

که زنوک ناوکش دادند آب

در کمان بنهاد تيرى حرمله

اوفتاد اندر ملايك غلغله

رست چون تير از کمان شوم او

پر زنان بنشست بر حلقوم او

نوک تير و حلق طفلى ناتوان

آسمانا باژگون بادت گمان