از رخِشان نورِ سعادت عيان

بر سرِشان بالِ هما سايه بان

شاد وشكفته همه با يكدگر

خنده هريك چو گل از روىِ زر

خيمه زده هركه سزاوار خود

همچو شكو [ فه ] بسرِ بارِ خود

غير جرس هيچ دلى در جهان

ناله نمى كرد در آن كاروان

مهر چو سر بر سرِ كهسار برد

قافله دستى ز پىِ بار برد

گشت روان از پى هم كاروان

همچو سرشك از مژه عاشقان

هر جرسى زمزمه آغاز كرد

گم شدگان را بره آواز كرد

كف بلب از مستى بسيار داشت

ناقه ندانم كه چه در بار داشت

رفت بتعجيل ز آرامگاه

قافله چون يك دو سه فرسنگ راه

دهر شد از ظلمتِ شب ناگهان

سرمه كشِ ديده سيّارگان

تيره شبى همچو سرِ زلف يار

گم شده در ظلمتِ او روزگار

رفته خود از عالم واز مرگ او

گشته سيه پوش جهانِ دو رو

چرخ سيه دل همه دم از شهاب

تير فكنده ز پىِ آفتاب

گشته ز بس ظلمتِ شب روى ماه

همچو رخِ كاغذِ مشقى سياه

در طلبِ راه ز نزديك ودور

گشته سراسيمه تر از خيل مور

دست ودل جمله چو از كار شد

آتشى از دور نمودار شد

روى نهادند دوان بى قرار

جانبِ آتش همه پروانه وار

بر اثرِ شعله در آن روى دشت

يك دو سه فرسنگ چو پيموده گشت

روضه اى آمد بنظر همچو نور

سنگ بنايش همه از كوه طور

ديده ز بس فيض بهر منظرش

كعبه شده حلقه به گوش درش

شمع درو گشته علم در سخا

داده به دشمن سر خود بارها

جمله قناديلِ وى وشمعدان

چون دلِ عاشق همه وقف كسان