فيض ز كثرت شده ظاهر درو

جود وسخا گشته مجاور درو

جانبِ آن روضه كسى در زمان

رفت كه پرسد خبرى زان مكان

گفت به او شخصى از آن سرزمين

مقبره حاتم طائيست اين

روى ازين مژده سوىِ راه كرد

قافله را زين سخن آگاه كرد

بار گشودند در آن خوش مكان

بر درِ او حلقه شده كاروان

بيهده گوئى ز ميانِ گروه

گفت كه : اى حاتم دريا شكوه

قافله ما شده مهمانِ تو

چشم نهاده همه بر خوانِ تو

زود پس مائدة تدبير كن

قافله گرسنه را سير كن

بود هنوز اين سخنش بر زبان

كز پى سر گريه كنان ساربان

گفت : كه خورد آن شتر برق تاز

مهره بدل از فلك حقّه باز

اين سخنش كرد چه در گوش راه

جست سراسيمه چو از سينه آه

گفت ببرّيد سرش را ز تن

تا كه شود مائده انجمن

گفت كه : اى حاتم صاحب كرم

خواستم از جود تو فيضى برم

طوفِ مزار تو مرا شوم شد

همّتِ تو بر همه معلوم شد

يافتم اكنون كه چه سان بوده است

جودِ تو از خوانِ كسان بوده است

حيف زنى لافِ كرم چون حباب

به كه ببخشى وگر از بجر آب

او شده در طعنه زدن بى قرار

روح كرم پيشه ازو شرمسار

گشته خوى افشان ز خجالت براه

همچو تهيدست برِ قرضخواه

صبح كه اين ناقه گيتى نورد

از طرفِ دشت برانگيخت گرد

صاحب جمّازه پى كارِ خود

گشت فرومانده تر از بار خود

بود سراسيمه كه از يك كنار

خاست غبارى چو خط از روى يار

اندكى آن گرد چو شد جلوه گر

ناقه سوارى شد ازو جلوه گر

بار شتر اطعمه بيكران

ناقه ديگر به رديفش روان