دست اندر يال توسن زد که از آن عرصه بيرون

گردد و يك دم براسايد ز دست مردم دون

عاقبت چون گُل بخاک افتاد آن جسم شريفش

بر سر خود خواند بابا را بدان صوت ضعيفش

شاه دين صوت جوانش را شنيد از بى‌قرارى

شد برون خيمه و بنشست بر اسب سوارى

جانب ميدان روان گرديد چون باز شکارى

با حسام مرگ بارش‌گر لشکر را فرارى

يوسف گمگشته چون يعقوب جست از هر کنارى

ناگهان اسب على را ديد کز زين بود عارى

يال و کاکل را ز خون سنبل تر کرده رنگين

از سپهر ديدگان بر دامن شه ريخت پروين

کو کدامين سنگدل بشکافت فرق انورت را

کرد آماج خدنگ و ناوک کين پيكرت را

بر دريدند از چه پهلوى ز گل نازكترت را

اى هماى اوجت رفعت کى شکسته شهرتت را

خيز بين در انتظارت آن سکينه خواهرت را

عمّه‌ها بگرفته دور داغ ديده مادرت را