بابا بيا که تيغ جفا ساخت کار من

برگى نچيده گشت خزان نوبهار من

قاتل مرا زخنجر کين پاره پاره کرد

رحمى نکرد بر مژهٴ اشکبار من

تا بر تنم بود رونقى در سرم بيا

بنگر بوقت مرگ بر احوال زار من

از تيغ ظلم رشتهٴ عمرم ز هم گسيخت

ليلا بگو دگر نکشد انتظار من

هلمّ أبي فالسيف شقّ مفارقي

وعصف خريف العمر جرّد أغصاني

وقطّعني الباغي بصارم حقده

وما لان من دمعي عليكم بأجفاني

هلمّ أبي واسرع لموضع مصرعي

وبي رمقٌ أخشى بأن لست تلقاني

قضى عمري بالسيف من ضرب ظالم

أبي قل لليلى بعدها لا ترجّاني

چه رفت از دست عشق شاه دلبند

روان شد از پى گمگشته فرزند

صف دشمن دريدى از چپ و راست

نواى الحذر از نينوا خاست

عقابى ديد ناگه پر شکسته

على افتاده زين از هم گسسته

برخسارش نقاب از خون کشيده

به جانان بسته جان از خود بريده

شده شقّ القمر سر تا جبينش

بخون آغشته زلف عنبرينش

ز ضرب نيزه و تير و سنانش

شده جسمش مقطّع جان فدايش

فرود آمد ز زين آن با جلالت

چه پيغمبر ز معراج رسالت

نهادى بر سر زانو سرش را

همى بوئيد خونين پيكرش را

برآورد از دل تفتيده آهى

که سوزانيد از مه تا بماهى

ولمّا هوى قلب الحسين بكربلا

وقد نال منه السيف عاد بلا قلب