سر أمامي لأرى في قدّك السرو يسير

فمشى والسبط يدعو الله بالصوت الجهير

يا لهذا السرو اذ يعقر في القفر الجديب

وبأرض الطفّ إذ يخنق لحن العندليب

باز وقت آمد که از داغ پسر

در جگرگاه پدر افتد شرر

کس نبود غير از بنى هاشم بجا

جز على اکبر شبيه المصطفى

ديد چون بى‌يار باب خويش را

در حرم آن هول و آن تشويش را

گفت کاى بابا به اکبر اذن جنگ

ده که دل از زندگانى گشته تنگ

چند بينم عمه‌هاى خون جگر

خواهران را اشک ريزان از بصر

بشنوم تا کى صداى العطش

کودکان از تشنگى در حال غش

سير اکبر بپدر زين زندگى است

گر رهم زين زندگى پايندگيست

داد اذن جنگ بر وى بى‌درنگ

و از برش آويخت تيغ آب رنگ

چشم فرزند گرامى بوسه داد

آه آتش بار آورد از نهاد

شاهزاده سوى ميدان کرد رو

چشم بر اشک و حسين دنبال او

تاخت انوار رخش بر آن گروه

همچه نور مهر بر هر سنگ و کوه

گفت کاى نمروديان بد مرام

مردمان کوفه نامردان شام

من علىّ بن الحسين الاکبرم

در شباهت ثانى پيغمبرم

تيع من باشد همال ذو الفقار

شير بگريزد ز من در کارزار

گر فشارم پاى اندر روز جنگ

خصم روبه گردد ار باشد پلنگ

آنچنان که برگ ريزد در خزان

سر ز تنها بر زمين ريزم چنان

در شجاعت وارث آبا منم

حامى آل نبى تنها منم