گيسويش کرده سيه پوش شب يلدا را

کرده مجنون ز غم فرقت خود ليلى را

هر که ياد از مه رخسار پيمبر مى‌کرد

از فروغ رخ او ديده منوّر مى‌کرد

زلف بر عارض او عود بمجمر مى‌کرد

لب لعلش بسخن قصّهٴ کوثر مى‌کرد

وه چه اکبر که برخ شبه پيامبر باشد

وه چه اکبر که ببازوى چه حيدر باشد

تشنه گان را چه غم او ساقى کوثر باشد

شافع امّت جدّش صف محشر باشد

ديد شهزاده چه بى‌يارى شاهنشه دين

پى تعظيم پدر خم شد و بوسيد زمين

گفت اى داده شرف فرش تو بر عرش برين

خادم بارگه خاص تو جبريل امين

نالهٴ اصغر بى‌شير ز جان سيرم کرد

العطش زارى اطفال زمين گيرم کرد

غم بى‌يارى تو حالت تصويرم کرد

حکم تقدير ازل طعمهٴ شمشيرم کرد

شاه گفتا بدلم خوش که خيالى دارم

در گلستان جهان تازه نهالى دارم

روز را همچه تو خورشيد مثالى دارم

شب ز ابروى رخت بدر و هلالى دارم

دل ليلى ز غم مرگ تو گرديد خراب

خانهٴ صبر من از داغ تو گشته استخراب

از چه بر کشته شدن مى‌کنى اينقدر شتاب

نوجوان اکبر من هست تو را وقت شباب

اى قدت سرو خرامان و رخت ماه تمام

مهر بنموده فروغ از رخ رخسار تو وام