من آن ليلاى صحراى الم کز از بستم

بگردن همچو مجنون از خم زلف تو زنجيرى

تو را اى نوجوان شبها بمهد ناز پروردم

به امّيدى که امروزم بگيرى دست در پيرى

ولمّا استحال الطفّ سيلاً بدمعها

وضمّت عنان المهر قالت تعاتبه

ألا ترحم الأُمّ العجوز ورائه

تسير كظلّ حيثما سار صاحبه

ألست التي من عالم الذرّ طوّقت

مقلّدها عهد البنين ذوائبه

صبرت على ليل التمام مقيمة

على مهده رفقاً به لا أُجانبه

وكنت أرى أنّي إذا الشيب هدّني

يلين لكي يرعى مشيبي جانبه

نونهال من بيا تا همچو گل بويت کنم

اين دم آخر نظر بر روى نيكويت کنم

همچه نور از ديده‌ام اى نور چشمانم مرو

تا ز مژگان شانه بر آن سنبل مويت کنم

سوى قربان‌گاه روانى اى ذبيح من بيا

سرمه از دود دلم بر چشم جادويت کنم

پيش رويم يك زمان بخرام اى سرو روان

تا تسلّى دل از آن قدّ دلجويت کنم

کعبه‌ام روى تو بود و قبله‌ام ابروى تو

باش يك دم سجده بر محراب ابرويت کنم