وتسعد في النشور غداً بعيش

رخيّ عند ربّ ذي جلال

شاهزاده سوى ميدان شد روان

در قفايش بانوان نوحه کنان

حقّهٴ لب بر ستايش کرد باز

که منم فرزند سالار حجاز

من على بن الحسين اکبرم

نور چشم زادهٴ پيغمبرم

حيدر کرّار باشد جدّ من

مظهر نور و نبوّت حدّ من

تيغ من باشد سليل ذو الفقار

که سليل حيدرم در کارزار

آمدم تا خود فداى شه کنم

جان وقاى نفس ثار الله کنم

اين بگفت صارم جوشن شکاف

با لب تشنه برآورد از غلاف

آنچه مير بدر با کفّار کرد

سبط حيدر اندر آن کفّار کرد

بسکه آن شير دلاور يكتنه

زد يلان را ميسره بر ميمنه

پر دلان را شد دل اندر سينه خون

لخت لخت از چشم جوشن شد برون

شير بچه از عطش بى‌تاب شد

بال لب خشکيده سوى باب شد

گفت شاها تشنگى تابم ربود

آمدم نک سويت اى درياىِ جود

برده ثقل آهن و تاب هجير

صبرم از پا دست گيرا دست گير

شه زبان از گرفت اندر دهان

گوهرى در درج لعل آمد نهان

تر نکرده کام از او ماه عرب

ماهى از دريا برآمد خشک لب

شاه جم شوکت گرفت اندر برش

هشت بر درج گهر انگشترش

قد دخل الحرب عليّ مسرعا

وخلفه النساء تجري الأدمعا

مرتجزاً فيهم أنا ابن المرتضى

ليث الحجاز من أطاعه القضا