واعتلا الأكبر فوق المهر وانقضّ شهابا

ودّعوه بعيون تشبه المُزن انصبابا

وقلوب كلُجين مسّه الجمر فذابا

حفظ الله شباباً فيك ما نال الرغابا

وهوت ليلى إلى الأرض بكاءاً واضطرابا

ولدي إن كنت قد أزمعت هجراً واجتنابا

ولئن فارقت من عهدك أيّاماً عذابا

يا لك الخير سأبقى عمري أرعى المصابا

أيعزي النفس ما أرجو من الله الثوابا

آن زمان کان نور عين و نور عين

يعنى اکبر قرّه العين حسين

سوى قربانگاه ذبيح الله سان

يا چه روح از جسم ليلا شد روان

چون دو گيسويش پريشان حال او

مادرش بر سر زنان دنبال او

کاى خدا آرام جانم مى‌رود

هيجده ساله جوانم مى‌رود

اى خدا شبها بروز آورده‌ام

تا چنين رعنا جوان پرورده‌ام

هيجده ساله ا‌ست او را دايه‌ام

کافکند امروز بر سر سايه‌ام

اى خدا آگاهى از سوز دلم

تيره شد شمع شب افروز دلم

جسم باشد مادر فرزند جان

نيست بى‌جان جسم را تاب و توان

تا شود شب مونس و دلگيريم

روزها باشد عصاى پيريم

اى خدا شد بر جوانم کار تنگ

دشمنان خونخوار اکبر تازه جنگ

گر بخون غلطد ز مرح تير وتيغ

زين جوانى حيف زين عارض دريغ