ورماه بالسهم اللعين بنحره

فسقاه من دم نحره العنّابا

وتصاعدت روح الرضيع لربّه

وجرت دماه لوالديه خضابا

عجز الرضيع عن الكلام وأرسل الـ

بسمات في عين الحسين عِذابا

ز دستم اى على اصغر سوى باغ جنان رفتى

جهان نديده بکام دل از جان رفتى

ز مهد سينهٴ مادر ملول گرديدى

بگهوارهٴ آغوش حوريان رفتى

تو را هواى على اکبر جوان بر سر

فتاده سوى على اکبر جوان رفتى

چه شير از تو بريدم بسوى جدّهٴ خويش

براى شکوه بفردوس جاودان رفتى

من از تو منفعلم اى پسر که با لب خشک

بخاک تيره از اين تيره خاکدان رفتى

ز سنگ حادثه‌اى طاير بهشتى من

ز باغ دل بسوى خلد پرفشان رفتى

سکينه چشم براه تو تو از نظرش

چه نور ديده‌اى اى نور ديدگان رفتى

غبت من بيتي وودّعت الحياة

قاصداً مهد الجنان الوارفات

لم تر العالم حتّى مرّة

ولقد أغفوت في حضن الوفاة

مهد صدري عفته مستبدلاً

عنه في أحضان حور زاكيات