آن شهنشاهى که چون در کربلا ديد از عطش

خشک گرديده است لبهاى علىّ اصغرش

سوى ميدان از حرم با صد غم آورد گرفت

روى دست خويشتن مانند غلطان گوهرش

ز آن سپس آن حجّت حق چون دهان غنچه باز

از پى اتمام حجّت شد لب جان پرورش

گفت اى قوم لعين و شوم اين طفل صغير

بى‌گنه باشد بنزد کردگار اکبرش

در حرم از قحط آب اين شيرخوار بيگناه

شير خشکيده است در پستان محزون مادرش

جرعهٴ آبى دهيد تا بريزم از وفا

بر گلوى تشنهٴ از برگ گل نازکترش

هر چه کرد اتمام حجّت آن سليل بوتراب

نه جواب آمد ز لشکر نه امير لشکرش

سوى آن طفل حزين افکند ناگاه از کمان

حرمله تيرى کز آن گرديده پاره حنجرش

چون گر از حنجر او گرد آن برّنده تير

تا به پر بنشست بر بازوى باب مضطرش

داد چون لب تشنه جان آن طفل در آغوش باب

جدّ او سيراب کرد از آب حوض کوثرش