شاها اگر بعرش رسانم سرير فضل

مملوک اين چنانم ومشتاق اين درم

گر برکنم دل از تو بردارم از تو مهر

اين مهر بر کى افکنم اين دل کجا برم

مولاي لو أوصلتني للسُّهى

فلست إلّا العبد مملوكا

مثوى فؤادي بابك المرتجى

وكلّ شوقي أن أُلاقيكا

لو أنّ قلبي حال عن حبّكم

ولم يجد مأويً بناديكا

قل لي فمن يهواه من بعدكم

وأين يهفو إذ يخلّيكا

گشت از لشکر چه قدرى راه دور

شد چو موسد جانب خرگاه طور

ليک بودش پاى در رفتن بکل

سخت بود از روى شاه دين خجل

در تفکر آنکه چون عذر آورد

با کدامين ديده شه را بنگرد

باز کرد از شرم دستار سرش

هم بدان پوشيده چهر انورش

با چنين هيئت سر آزادگان

بوسه زد بر پاى شاه انس وجان

گوهر از مژگان به خاک پاى شاه

ريخت واينسان کشد از وى عذر خواه

گفت من حرّم که ره بربسته‌ام

بر تو قلب نازکت بشکسته‌ام

رنجه کردم حال اطفال تو را

اوّل آشفتم ز کين قلب تو را

زينت زار تو را ترسانده‌ام

کودکانت را بدن لرزانده‌ام

حال از کرده پشيمان گشته‌ام

تخم امّيدى بخاطر گشته‌ام

کن شفاعت از من اى سبط رسول

توبه‌ام را تا که حق سازد قبول

وخلّف جيش الكفر حرّ ورائه

وجاء كموسى إذ أتى جانب الطور

وأوقف بين الفيلقين جواده

وما كان أن يدنو إليهم بمقدور