شهش فرمود کاى عبد وفادار

تو آزادى از اين ميدان پيکار

تو تابع آمدى ما را براحت

ميفکن خويش را در رنج و زحمت

غمين شد جان جون سختْ پيمان

بشه گفت اين سخن با چشمِ گريان

بپروردم بسى بى رنج و زحمت

ز باقى ماندهٔ آن خان نعمت

نمک نشناسى اى شه از پليدى است

فدا گشتن جزاى کاسه ليسى است

نسب باشد لئيم وچهره‌ام تار

تنم بى قدر وخونم همچه مردار

بمن منّت نه اى دادار گردون

که گردد رشک مشک نافه‌ام خون

نمى‌خواهى که روى تيرهٔ من

شود چون مهر روز حشر روشن

سيه خون را چه سر در جنگ بازم

به خون‌هاى شما مخلوط سازم

اجازت يافت جون با سعادت

روان شد سوى ميدان شهادت

ز هستى رو سوى ملک بقا کرد

شه آمد بر سر بالين دعا کرد

ز تأثير دعاى شاه شافع

ز جسمش بود بوى مشک شافع

تنش ديدند همچون نقره پاک

چه ماه افتاد از افلاک بر خاک

قال له مولاه يا عبدي الوفي

إنّك حرّ فتحمّل أو قف

تبعتنا تطلب منّا العافية

ونعمة لدى الكرام وافيه

إيّاك أن تقذف في هذا القضا

نفساً وإن كان لك القتل رضا

قد عشت فينا عمراً مستعبداً

مضيّعاً فلا تكن لنا الفدا

فغصّ بالدمع وقال سيّدي

سوف ترى الكفّار ضرب الأسود

قضيت عمري لاحساً قصاعكم

وكم شبعت حين نلت صاعكم