پس شايد بتوان احتمال داد كه آن نسخه اى كه مرحوم أمين الواعظين نسخه (ر) را از روى آن استنساخ كرده ، وسپس آن را عتيقه چيان خريدند وبه خارجه بردند همين نسخه «عتيقه» اى باشد كه در تملّك مؤلّف رياض العلماء بوده ، وآن بزرگوار عبارت وخواب مذكور در فوق را از هامش آن نقل فرموده است ، وشكّى نيست اگر نويسنده اين عبارت در هامش المجدى ، سيّد بن طاوس رض بوده ، جناب مولى عبد الله افندى از او به «بعض الفضلاء» تعبير نمى فرمود.
گذشته از آنچه كه درباره اين نسخه (ر) بعرض رسيد ، از لحاظ صحّت كتابت نيز اين نسخه چندان مورد اعتماد نيست ؛ زيرا بسيارى از كلمات آن اعم از اسماء وافعال واعلام بصورت صحيح وضبط درست كتابت نشده ، واغلاط املايى فراوانى نيز در آن ديده مى شود ، بعلاوه در ترتيب اوراق وصحّافى آن نيز اختلاف وتشويشى ملاحظه مى شود ، وصفحات اوراق آن بر جاى خود صحّافى نشده است ، از اين روى سلسله مطالب در آن گسسته وپراكنده است ، وگاه بايد دنباله مطلبى را كه در صفحه عنوان شده است در چندين صفحه ما قبل يا ما بعد آن يافت ، ولى با اين همه اين نسخه ناقص ومشوش ، در مجموع از جهت مقابله با نسخ ديگر وراه يافتن بصورت صحيح معدودى از كلمات (ويا بصورتى كه باقرب احتمال به واقع وصحيح نزديكتر باشد ويا بنحو قدر متيقّن) باين ضعيف قليل البضاعة كمكهايى كرد.
خداى كاتب مؤمن ومخلص ودوستدار اهل بيت عصمت وطهارت آن يعنى مرحوم أمين الواعظين را غريق رحمت خويش فرمايد ، وبه مالك عالم وفاضل آن حضرت آقاى روضاتى دامت افاضاته طول عمر ومزيد توفيق