گفت آری آن منم گفتا که تو

نی زگل مرغان گنی ای خوب رو

گفت آری گفت پس ای روح پاک

هر چه خواهی میکنی از کسیت باک

با چنین برهان که باشد در جهان

که نباشد مرترا از بندگان

گفت عیسی که بذات پاک حق

مبدع تن خالق جان در سبق

حرمت ذات وصفات پاک او

که بود گردون گریبان چاک او

کان فسون واسم اعظم را که من

برکر وبر کور خواندم شد حَسَن

بر که سنگین بخواندم شد شکاف

خرقه را بدرید برخود تابناف

برتن مرده بخواندم گشت حیّ

برسر لاشی بخواندم گشت شی

خواندم آنرا بردل احمق بود

صد هزاران بار و درمانی نشد

گفت حکمت چیست کانجا اسم حق

سود کرد اینجا نبود آنرا سبق

آن همان رنجست و این رنجی چرا

او نشد این را و آنرا شد دوا