عیسی مریم بکوهی می گریخت

شیر گویی خون او می خواست ریخت

آن یکی درپی دوید وگفت خیر

در پیت کس نیست چه گریزی چو طیر

باشتاب او آنچنان می تاخت جفت

کز شتاب خود جواب او نگفت

یک دومیدان در پی عیسی براند

پس بجد وجهد (١) عیسی را بخواند

کربى مرضات حق یک لحظه بیست

که مرا اندر گریزت مشکلیست

کی این سو می گریزی ای کریم

نی پیت شیرونه خصم وخوف وبیم

گفت از احمق گــــریــزانــــم بــــرو

می رهانم خویش را بندم مشو

گفت آخر آن مسیحانی توئی

که شود کور وکر از تو مستوی

گفت آری گفت آن شه نیستی

که فسون غیب را مأویستی

چون بخوانی آن فسون برمرده

بر جَهَد چون شیر صید آورده