لا تنفک شاکیة عاتبة على زوجها ولا تبرح قائلة : بأنها رأت هذا بعینها .
فقال لها الزوج : لعلّ خاصیّة هذا الشجر أن أراکِ ما رأیته مما لا حقیقة له ، فأصْعَدُهُ حتّى أعرف حقیقة الأمر، فلما صعد الرجل الشجرة دعت المرأة عشیقها ، فجامعها بمنظر من زوجها ، فقال لها الزوج : لو کنتُ قلیل العقل مثلک لکنتُ أقول لکِ : إنّ رجلاً عــلاک، ویفعل بک کیت وکیت ، ولکن قد تبین لی أن هذا التلبیس من خاصیة هذه الشجرة وأثرها (١) .
وقد نظم المولوی هذه الحکایة ، بتفاوت یسیر في المجلد الرابع من المثنوی ، حیث قال :
|
آن زنی می خواست تا با مول خود |
|
برزند در پیش شوی گول خود |
||
|
پس بشوهر گفت زن کای نیکبخت |
|
من برآیم میوه چینم برزدرخت |
||
|
چون برآمد بر درخت آن زنگریست |
|
چون زبالا سوی شوهر بنگریست |
||
|
گفت شوهر را که ای مأبون رد |
|
کیست آن لوطی که بر تو میفتد |
||
|
آن بزیر چو زن بغنوده |
|
اي فلان تو خود مخنث بوده |
||
|
گفت شوهر نه سرت گویی بگشت |
|
ورنه اینجا نیست غیر از من بدشت |
||
|
زن مکرّر کرد کان با برطله |
|
کیست بر پشتت فرو خفته هله |
||
|
گفت ای زن هین فروداً از درخت |
|
که سرت گشت و خرف گشتی تو سخت |
||
|
چون فرود آمد برآمد شوهرش |
|
زن کشید آن مول را اندر برش |
||
|
گفت شوهر کیست آن ای روسپی |
|
که به ببالای توآمد چون کپی |
||
|
گفت زن نه نیست اینجا غیر من |
|
هین سرت برگشته شد هرزه متن |
||
____________________
(١) زهر الربیع : ١٦٥.