همچنين هريك به جزوى كه رسيد

فهم آن مى كرد هرجا مى شنيد : ٧٢

از نظرگه گفتشان شد مختلف

آن يكى دالش لقب كرد اين الف : ٧٢

در كف هركس اگر شمعى بدى

اختلاف از گفتشان بيرون شدى : ٧٢

كه خاصان درين ره فرس رانده اند

به «لا احصي» از تك فرومانده اند : ٥٣

اين مدعيان در طلبش بى خبرانند

كان را كه خبر شد خبرى بازنيامد : ١٠٨

برك درختان سبز در نظر هوشيار

هر ورقى دفتريست معرفت كردگار : ٢١٨

برى ذاتش از تهمت ضدّ وجنس

غنى ملكش از طاعت جنّ وانس : ٧٧

جهان متفق بر الهيّتش

فرومانده در كنه ماهيّتش : ٥٣

نه ادراك در كنه ذاتش رسد

نه فكرت به غور صفاتش رسد : ٥٣

خود شكر چون كنم كه همه نعمت توام

نعمت چگونه شكر كند بر زبان خويش : ١٨٣

مطلق كه بود ز هر صفت پاك

هرگز نتوان نمودش ادراك : ٥٣

زان رو كه به عقل چون درآيد

البتّه به صورتى بر آيد : ٥٣

پس هرچه تو مى كنى خيالش

باشد ز مظاهر جمالش : ٥٣

احد است وشمار ازو معزول

صمد است ونياز ازو مخذول : ٥٧

ز ابر آورد قطره اى سوى يم

ز صلب افكند نطفه اى در شكم : ٣٢٧

از ان قطره لؤلؤى لالا كند

وزين صورتى سرو بالا كند : ٣٢٧

شىءام از روى حقيقت نه از ان شيء مجازى

آفريننده اشيا وخداوند جهانم : ٦٣

هرچه در وهم تو گنجد كه من آنم نه من آنم

هرچه در خاطرت آيد كه چنانم نه چنانم : ٦٦

هرچه در فهم تو گنجد همه مخلوق بود آن

در حقيقت تو بدان بنده كه من خالق آنم : ٦٦

دوست نزديكتر از من به من است

وين عجبتر كه من از وى دورم : ٧٧

چه كنم با كه توان گفت كه يار

در كنار من ومن مهجورم : ٧٧

آن احد نى كه عقل داند وفهم

وان صمد نى كه حس شناسد ووهم : ٥٧

نه بر اوج ذاتش برد مرغ وهم

نه در ذيل وصفش رسد دست فهم : ٥٣

معاذ الله كه از مردن بترسم در غمت ليكن

ز درد دورى ومحرومى ديدار مى ترسم : ١٠٤٥

دل مى ندهد كه جامه جان بدرم

زان بيش كه نام [ه] هاى عصيان بدرم : ١٠٤٦

كر از سر كردار بدم درگذرى

از آرزوى اجل گريبان بدرم : ١٠٤٦

اى برتر از خيال وقياس وگمان ووهم

وز هرچه گفته اند وشنيديم وخوانده ايم : ١١٠