همچنين هريك به جزوى كه رسيد |
|
فهم آن مى كرد هرجا مى شنيد : ٧٢ |
از نظرگه گفتشان شد مختلف |
|
آن يكى دالش لقب كرد اين الف : ٧٢ |
در كف هركس اگر شمعى بدى |
|
اختلاف از گفتشان بيرون شدى : ٧٢ |
كه خاصان درين ره فرس رانده اند |
|
به «لا احصي» از تك فرومانده اند : ٥٣ |
اين مدعيان در طلبش بى خبرانند |
|
كان را كه خبر شد خبرى بازنيامد : ١٠٨ |
برك درختان سبز در نظر هوشيار |
|
هر ورقى دفتريست معرفت كردگار : ٢١٨ |
برى ذاتش از تهمت ضدّ وجنس |
|
غنى ملكش از طاعت جنّ وانس : ٧٧ |
جهان متفق بر الهيّتش |
|
فرومانده در كنه ماهيّتش : ٥٣ |
نه ادراك در كنه ذاتش رسد |
|
نه فكرت به غور صفاتش رسد : ٥٣ |
خود شكر چون كنم كه همه نعمت توام |
|
نعمت چگونه شكر كند بر زبان خويش : ١٨٣ |
مطلق كه بود ز هر صفت پاك |
|
هرگز نتوان نمودش ادراك : ٥٣ |
زان رو كه به عقل چون درآيد |
|
البتّه به صورتى بر آيد : ٥٣ |
پس هرچه تو مى كنى خيالش |
|
باشد ز مظاهر جمالش : ٥٣ |
احد است وشمار ازو معزول |
|
صمد است ونياز ازو مخذول : ٥٧ |
ز ابر آورد قطره اى سوى يم |
|
ز صلب افكند نطفه اى در شكم : ٣٢٧ |
از ان قطره لؤلؤى لالا كند |
|
وزين صورتى سرو بالا كند : ٣٢٧ |
شىءام از روى حقيقت نه از ان شيء مجازى |
|
آفريننده اشيا وخداوند جهانم : ٦٣ |
هرچه در وهم تو گنجد كه من آنم نه من آنم |
|
هرچه در خاطرت آيد كه چنانم نه چنانم : ٦٦ |
هرچه در فهم تو گنجد همه مخلوق بود آن |
|
در حقيقت تو بدان بنده كه من خالق آنم : ٦٦ |
دوست نزديكتر از من به من است |
|
وين عجبتر كه من از وى دورم : ٧٧ |
چه كنم با كه توان گفت كه يار |
|
در كنار من ومن مهجورم : ٧٧ |
آن احد نى كه عقل داند وفهم |
|
وان صمد نى كه حس شناسد ووهم : ٥٧ |
نه بر اوج ذاتش برد مرغ وهم |
|
نه در ذيل وصفش رسد دست فهم : ٥٣ |
معاذ الله كه از مردن بترسم در غمت ليكن |
|
ز درد دورى ومحرومى ديدار مى ترسم : ١٠٤٥ |
دل مى ندهد كه جامه جان بدرم |
|
زان بيش كه نام [ه] هاى عصيان بدرم : ١٠٤٦ |
كر از سر كردار بدم درگذرى |
|
از آرزوى اجل گريبان بدرم : ١٠٤٦ |
اى برتر از خيال وقياس وگمان ووهم |
|
وز هرچه گفته اند وشنيديم وخوانده ايم : ١١٠ |