كردار ماست گرچه به نيروى اختيار

نبود به اختيار ولى اختيار ما : ٢٧٤

گفت اينجا آشنايان در مقام حيرتند

دور نبود گر نشيند خسته وغمگين غريب : ٥٤

هرگز دلم به درد تو از كس دوا نخواست

كام تو جست وحاجت خود را روا نخواست : ٧١٤

مشتاق تو به هيچ جمالى نظر نكرد

بيمار تو ز هيچ طبيبى دوا نخواست : ٧١٤

بر ما دلت نسوخت ندانم چرا نسوخت

ما را دلت نخواست ندانم چرا نخواست : ٧١٤

از فريب نقش نتوان صورت نقاش ديد

ورنه در اين سقف زنگارى يكى در كار هست : ٥١

راهيست ره عشق بغايت خوش ونزديك

هر ره كه جز اينست همه دور ودرازست : ٤

به رخش علم وچو كان عبادت

ز ميدان در ربا گوى سعادت : ٧

دانش حق ذوات را فطريست

دانش دانش است كان فكريست : ٣٨

هرچه هست از قامت ناساز نازيباى ماست

ورنه تشريف تو بر بالاى كس كوتاه نيست : ٨٣

تو وطوبى وما وقامت يار

فكر هركس به قدر همّت اوست : ١٦٥

گداى كوى تو از هشت خلد مستغنى است

اسير كوى تو از هر دو عالم آزادست : ١٣١٧

خود مكان آفرين مكان چه كند

آسمان گر خود آسمان چه كند : ٦٣

پيل اندر خانه اى تاريك بود

عرضه را آورده بودندش هنود : ٧٢

از براى ديدنش مردم بسى

اندر آن ظلمت همى شد هركسى : ٧٢

ديدنش با چشم چون ممكن نبود

اندر آن تاريكيش كف مى بسود : ٧٢

آن يكى را كف به خرطوم اوفتاد

گفت همچون ناودانست اين نهاد : ٧٢

آن يكى را دست بر گوشش رسيد

آن برو چون بادبيزن شد پديد : ٧٢

آن يكى را كف چو بر پايش بسود

گفت شكل پيل ديدم چون عمود : ٧٢

آن يكى بر پشت او بنهاد دست

گفت خود اين پيل جون تختى بدست : ٧٢