(٥)
فهرس الأبيات الفارسية
كردار ماست گرچه به نيروى اختيار |
|
نبود به اختيار ولى اختيار ما : ٢٧٤ |
گفت اينجا آشنايان در مقام حيرتند |
|
دور نبود گر نشيند خسته وغمگين غريب : ٥٤ |
هرگز دلم به درد تو از كس دوا نخواست |
|
كام تو جست وحاجت خود را روا نخواست : ٧١٤ |
مشتاق تو به هيچ جمالى نظر نكرد |
|
بيمار تو ز هيچ طبيبى دوا نخواست : ٧١٤ |
بر ما دلت نسوخت ندانم چرا نسوخت |
|
ما را دلت نخواست ندانم چرا نخواست : ٧١٤ |
از فريب نقش نتوان صورت نقاش ديد |
|
ورنه در اين سقف زنگارى يكى در كار هست : ٥١ |
راهيست ره عشق بغايت خوش ونزديك |
|
هر ره كه جز اينست همه دور ودرازست : ٤ |
به رخش علم وچو كان عبادت |
|
ز ميدان در ربا گوى سعادت : ٧ |
دانش حق ذوات را فطريست |
|
دانش دانش است كان فكريست : ٣٨ |
هرچه هست از قامت ناساز نازيباى ماست |
|
ورنه تشريف تو بر بالاى كس كوتاه نيست : ٨٣ |
تو وطوبى وما وقامت يار |
|
فكر هركس به قدر همّت اوست : ١٦٥ |
گداى كوى تو از هشت خلد مستغنى است |
|
اسير كوى تو از هر دو عالم آزادست : ١٣١٧ |
خود مكان آفرين مكان چه كند |
|
آسمان گر خود آسمان چه كند : ٦٣ |
پيل اندر خانه اى تاريك بود |
|
عرضه را آورده بودندش هنود : ٧٢ |
از براى ديدنش مردم بسى |
|
اندر آن ظلمت همى شد هركسى : ٧٢ |
ديدنش با چشم چون ممكن نبود |
|
اندر آن تاريكيش كف مى بسود : ٧٢ |
آن يكى را كف به خرطوم اوفتاد |
|
گفت همچون ناودانست اين نهاد : ٧٢ |
آن يكى را دست بر گوشش رسيد |
|
آن برو چون بادبيزن شد پديد : ٧٢ |
آن يكى را كف چو بر پايش بسود |
|
گفت شكل پيل ديدم چون عمود : ٧٢ |
آن يكى بر پشت او بنهاد دست |
|
گفت خود اين پيل جون تختى بدست : ٧٢ |