مجلس تمام گشت وبه آخر رسيد عمر |
|
ما همچنان در اوّل وصف تو مانده ايم : ١١٠ |
ور مثالى خواهى از علم نهان |
|
قصه گو از روميان وچينيان : ٤٨٢ |
چينيان گفتند : ما نقّاش تر |
|
روميان گفتند : ما را كرّ وفرّ : ٤٨٢ |
گفت سلطان امتحان خواهم درين |
|
كز شماها كيست در دعوى كزين : ٤٨٢ |
اهل چين وروم چون حاضر شدند |
|
روميان در علم واقف تر بدند : ٤٨٢ |
چينيان گفتند : يك خانه به ما |
|
خاص بسپاريد ويك آن شما : ٤٨٢ |
بود دو خانه مقابل در به در |
|
زان يكى چينى ستد ، رومى دگر: ٤٨٢ |
چينيان صد رنك از شه خواستند |
|
بس خزينه باز كرد آن ارجمند : ٤٨٢ |
هر صباحى از خزينه رنگها |
|
چينيان را راتبه بود وعطا : ٤٨٢ |
روميان گفتند نه نقش ونه رنگ |
|
در خور آيد كار را جز دفع زنگ : ٤٨٢ |
در فروبستند وصيقل مى زدند |
|
همچو گردون ساده وصافى شدند : ٤٨٢ |
از دو صد رنگى به بى رنگى رهيست |
|
رنك چون ابرست وبى رنگى مهيست : ٤٨٢ |
هرچه اندر ابر ضو بينىّ وتاب |
|
آن ز اختر دان وماه وآفتاب : ٤٨٢ |
چينيان جون از عمل فارغ شدند |
|
از پى شادى دهلها مى زدند : ٤٨٢ |
شه درآمد ديد آنجا نقشها |
|
مى ربود آن عقل را وفهم را : ٤٨٢ |
بعد از آن آمد به سوى روميان |
|
برده را بالا كشيدند از ميان : ٤٨٢ |
عكس آن تصوير وآن كردارها |
|
زد برين صافى شده ديوارها : ٤٨٢ |
هرچه آنجا ديد اينجا به نمود |
|
ديده را از ديده خانه مى ربود : ٤٨٢ |
ترا سه چيز مى بايد ز كونين |
|
بدانستن ، عمل كردن ، شدن عين : ١٦ |
دو علمت از عبادت عين گردد |
|
دلت آيينه كونين گردد : ١٦ |
تو را از بهر اين كار آفريدند |
|
اگرچه خلق بسيار آفريدند : ٧ |
هم توئى اى قديم فرد اله |
|
وحدت خويش را دليل وگواه : ٥٨ |
شهد الله تو بشنو وتو بگو |
|
: وحده لا إله الّا هو : ٥٨ |
حجاب روى تو هم روى تست در همه حال |
|
نهانى از همه عالم ز بس كه پيدائى : ٤٧ |
بهر چه مى نگرم صورت تو مى بينم |
|
وز ان ميان همه در چشم من تو مى آئى : ٤٩ |
تو كه در نفس خود زبون باشى |
|
عارف كردگار چون باشى : ٢٩٩ |
ملك در سجده آدم زمين بوس تو نيّت كرد |
|
كه در حدّ تو چيزى يافت بيش از شأن انسانى : ٦٣٥ |