مجلس تمام گشت وبه آخر رسيد عمر

ما همچنان در اوّل وصف تو مانده ايم : ١١٠

ور مثالى خواهى از علم نهان

قصه گو از روميان وچينيان : ٤٨٢

چينيان گفتند : ما نقّاش تر

روميان گفتند : ما را كرّ وفرّ : ٤٨٢

گفت سلطان امتحان خواهم درين

كز شماها كيست در دعوى كزين : ٤٨٢

اهل چين وروم چون حاضر شدند

روميان در علم واقف تر بدند : ٤٨٢

چينيان گفتند : يك خانه به ما

خاص بسپاريد ويك آن شما : ٤٨٢

بود دو خانه مقابل در به در

زان يكى چينى ستد ، رومى دگر: ٤٨٢

چينيان صد رنك از شه خواستند

بس خزينه باز كرد آن ارجمند : ٤٨٢

هر صباحى از خزينه رنگها

چينيان را راتبه بود وعطا : ٤٨٢

روميان گفتند نه نقش ونه رنگ

در خور آيد كار را جز دفع زنگ : ٤٨٢

در فروبستند وصيقل مى زدند

همچو گردون ساده وصافى شدند : ٤٨٢

از دو صد رنگى به بى رنگى رهيست

رنك چون ابرست وبى رنگى مهيست : ٤٨٢

هرچه اندر ابر ضو بينىّ وتاب

آن ز اختر دان وماه وآفتاب : ٤٨٢

چينيان جون از عمل فارغ شدند

از پى شادى دهلها مى زدند : ٤٨٢

شه درآمد ديد آنجا نقشها

مى ربود آن عقل را وفهم را : ٤٨٢

بعد از آن آمد به سوى روميان

برده را بالا كشيدند از ميان : ٤٨٢

عكس آن تصوير وآن كردارها

زد برين صافى شده ديوارها : ٤٨٢

هرچه آنجا ديد اينجا به نمود

ديده را از ديده خانه مى ربود : ٤٨٢

ترا سه چيز مى بايد ز كونين

بدانستن ، عمل كردن ، شدن عين : ١٦

دو علمت از عبادت عين گردد

دلت آيينه كونين گردد : ١٦

تو را از بهر اين كار آفريدند

اگرچه خلق بسيار آفريدند : ٧

هم توئى اى قديم فرد اله

وحدت خويش را دليل وگواه : ٥٨

شهد الله تو بشنو وتو بگو

: وحده لا إله الّا هو : ٥٨

حجاب روى تو هم روى تست در همه حال

نهانى از همه عالم ز بس كه پيدائى : ٤٧

بهر چه مى نگرم صورت تو مى بينم

وز ان ميان همه در چشم من تو مى آئى : ٤٩

تو كه در نفس خود زبون باشى

عارف كردگار چون باشى : ٢٩٩

ملك در سجده آدم زمين بوس تو نيّت كرد

كه در حدّ تو چيزى يافت بيش از شأن انسانى : ٦٣٥