ور مثالى خواهى از علم نهان

قصه گو از روميان وچينيان

چينيان گفتند : «ما نقّاش تر»

روميان گفتند : «ما را كرّ وفرّ»

گفت سلطان : امتحان خواهم درين

كز شماها كيست در دعوى گزين

اهل چين وروم چون حاضر شدند

روميان در علم واقف تر بدند

چينيان گفتند : يك خانه به ما

خاص بسپاريد ، ويك آنِ شما

بود دو خانه مقابل ، در به در

زان يكى چينى ستد ، رومى دگر

چينيان صد رنگ از شه خواستند

پس خزينه باز كرد آن ارجمند

هر صباحى از خزينه رنگها

چينيان را راتِبِه بود وعطا

روميان گفتند : نه نقش ونه رنگ

در خور آيد كار را جز دفع زنگ

در فروبستند وصيقل مى زدند

همچو گردون ساده وصافى شدند

از دو صد رنگى ، به بى رنگى رهيست

رنگ چون ابرست وبى رنگى مهيست

هرچه اندر ابر ضَو بينىّ وتاب

آن ز اختر دان وماه وآفتاب

چينيان چون از عمل فارغ شدند

از پى شادى دُهلها مى زدند

شه درآمد ديد آنجا نقشها

مى ربود آن عقل را وفهم را

بعد از آن آمد به سوى روميان

پرده را بالا كشيدند از ميان

عكس آن تصوير وآن كردارها

زد برين صافى شده ديوارها

هرچه آنجا ديد اينجا به نمود

ديده را از ديده خانه مى ربود