خدايا اگرچه نير زد به چيز

به چيزى بخر فيض ناچيز را

علم رسمى از كجا عرفان كجا

دانش فكرى كجا وجدان كجا

عشق را با عقل نسبت كى توان

شاه فرمانده كجا دربان كجا

دوست را داد او نشان ديد اين عيان

كو نشان وديدن جانان كجا

كى به جانان مى رسد بى عشق جان

جان بى عشق از كجا جانان كجا

جان ودل هم عشق باشد در بدن

زاهدا را دل كجا يا جان كجا

هم سر ما عشق وهم سامان ما

سر كجا بى عشق يا سامان كجا

عشق خان ومان هر بى خانمان

فيض را بى عشق خان ومان كجا

بده پيمانه اى سرشار امشب

مرا بستان زمن اى يار امشب

ندارم طاقت بار جدائى

مرا از دوش من بردار امشب

نقاب من ز روى خويش برگير

بر افكن پرده از اسرار امشب

ز خورشيد جمالت پرده بردار

شبم را روز كن اى يار امشب

بيا از يكدگر كامى بگيريم

فلك در خواب وما بيدار امشب

شب قدر وملائك جمله حاضر

مهل ساقى مرا هشيار امشب

نخواهم داشت از دامان جان دست

سر فيضست وپاى يار امشب

إلهى به كامم شرابى فرست

شرابى ز جام خطابى فرست

دلم تا صفا يابد از زنگ غم

به دردى كشانت كه نابى فرست

ز سرجوش خمخانه حبّ خويش

به جام شرابم حبابى فرست

به لب تشنه چشمه معرفت

به ساقىّ كوثر كه آبى فرست

بدل تخم اميد كشتم بسى

بدين كشتزارم سحابى فرست

براى براتم ز آتشكده

ز سوى يمينم كتابى فرست

ز قشر سخن فيض دلگير شد

ز معناى بكرم لبابى فرست

اگر آهى كشم صحرا بسوزم

وگر شورى كنم دريا بسوزم