آن حضرت با او به طريق ملاحظه وترحم زندگانى كردى. گويا همچو آب زلال تشنگى جگرهاى تشنه را به زلال مرحمت وافضال ساكن مى گردانيد. واين در هر زمان از اخلاق ائمه هدى بوده.

الشاهد بكمال فضله الأحباب والأعادي

آن حضرت گواه است بر كمال فضل وبزرگى او ودوستان ودشمنان. يعنى آن حضرت در كمال چنان متعين وممتاز بوده كه دوست ودشمن بر آن گواهى مى داده اند ، اما دوستان خود ظاهر است. واما دشمنان خود بواسطه آنكه كمال فضل آن حضرت چنان ظاهر بوده كه دشمنان هم در مقام اقرار وشهادت بوده اند وهيچ كس را از آن به هيچ وجه استنكافى وامتناعى نبوده وكمال فضل آن است كه دشمن بدان معترف گردد ، بلكه بر آن گواهى دهد. چنانچه گفته اند : الحسن ما شهدت به الضرات. يعنى حسن آن است كه زنان شوهر بدان گواهى دهند.

ملجأ أوليائه بولائه يوم ينادي المنادي

آن حضرت پناه ومحل التجاء دوستان خود است به دوستى ومحبت كه با ايشان دارد. يا آنكه پناه دوستان خود است به واسطه دوستى كه محبان با او دارند. در روزى كه ندا كند منادى ، ومراد روز قيامت است يعنى در روز قيامت آن حضرت پناه دوستان واحباب خود خواهد بود بواسطه ولا ومحبتي كه با او دارند. واين اشارت است بدانكه دوستان وارباب تولاى اهل بيت روز قيامت كه منادى (يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ) ندا كند وهر كس را به امام خود بخواند در پناه آن ائمه بزرگ مقدار خواهند بود. اللهم احشرنا في زمرتهم.