معتدلتر وميانه‌ترى ـ مانند آنچه كه افلاطونيان داشتند ـ در آمد وبه نام رواقيون معروف شد. نماينده ومؤسس اين مكتب را زينون كيتيونى (شيتيكوس) مىدانند. وى در أصل أهل فنيقيّه (لبنان كنونى) بود ، ولى در قبرس به دنيا آمد (حدود سال ٣٣٥ ق. م) ، ومدتي همان‌جا نزد يكى از شاگردان آنتيس‌تنوس كلبى به نام كرايتوس حكمت آموخت وسپس نزد سيليونوس ميگاريكوس وتئودوس وفرونوس وبوله مونوس (١) شاگردى نمود تا آنكه در حدود سال ٣١٢ ق. م به آتن آمد وبتدريس مكتب خود پرداخت.
زنون (يا ذينون) بسبب آنكه بدور از آتن با حكمت اشراقي آشنا شده بود ، كمتر تحت تأثير انديشه‌هاى آن نواحي بود چون جايى را كه براي تدريس برگزيده بود.
سايبان يا رواق (وبيونانىStoa) يكى از بناهاى آتن بود ، نام آن را «رواقيون» يا «أهل المظالّ» گذاشته‌اند.
زنون اگرچه در برخى از مسائل اين مكتب با مباني افلاطونى اختلاف داشت ، ولى أو را بايد وارث وپيرو حكمت اشراق وسقراط وأفلاطون دانست. زنون پيروان بسيارى از خود برجا گذاشت وعرصهء آن روزگار را تسخير كرد وبا نفوذ وسلطهء روميها بر يونان وتمام مناطق مديترانه ، مكتب رواقى در آنجا نيز رونق گرفت وشاخه‌اى از آن در روم بكار پرداخت.
زنون در سال ٢٦٢ ق. م در گذشت وشاگرد أو كله آنتس (Cleanthes) معروف به حمال جانشين أو گرديد. در سال ٢٣٢ ق. م جاى أو را شاگرد ديگرش خروسيپوس (Chrysippus) گرفت. حكيم اپيكتاتوس بردهء آزاد شده رومى سنكا وپس از أو امپراتور ماركوس اروليوس (Marcus Aurelius) (١٨٠ ق. م) پيروان ونمايندگان مشهور مكتب رواقى مىباشند.
__________________
(١) زبدة الصحائف ، نوفل أفندي ، ص ٢٧.