نشان از ناتوانى جوهرهء علمي يا عملي أفلاطون دارد.

* * *

بيشتر شهرت أفلاطون در غرب با نوشته‌هاى اوست كه فهرست آن در كتب زندگينامه وى آمده است. ترتيب آثار أو را بر حسب تاريخ نگارش چنين آورده‌اند :

١. محاوراتى كه نگارش آنها پيش از مرگ سقراط يا اندكى پس از مرگ أو بوده است مانند : پرتاگوراس ، دفاعيهء سقراط ، اقريسطون ، اثوفرون ، خرميدس ، لاخيس ، لوسيس ، كتاب اوّل جمهورى (يا الولاية) ، هيپاس بزرگ ، هيپاس كوچك ، الكبيادس اوّل.

٢. محاورهء گرگياس كه پيش از تأسيس آكادمياست.

٣. منون ، منكسنس ، اثودموس ، جمهورى (از كتاب دوم تا دهم) كه همه پس از آكادمياست.

٤. محاوراتى مانند فيدن ، بزم (سمپوزيوم ـ ميهمانى) ، فدروس (شرح فلسفهء اوست).

٥. كراتولوس ، تئت‌توس ، پارمنيدس ، سوفسطائى ، سياسي ، فيليپوس.

٦. طيماؤس ، كريتياس ، نواميس (يا قوانين) واپنيمس ، كه آخرين محاورات وى مىباشند. (١)

در انتساب برخى از اين رسائل ومقالات به أفلاطون بعدها ترديد شده است. در هر حال ، با آنكه در صورت ظاهر اين نوشته‌ها گزارش مانند يا گفتگوهاى جدلى ونيمه فلسفي است ، ولى هم سبب باقي ماندن نام وحتى شهرت أفلاطون وسقراط گرديد ، وهم مستند مطمئن آراء فلسفي أو (يا أستاذ وى سقراط) شمرده مىشود.

* * *

آراء معروف أفلاطون را بايد به دو بخش حكمت نظري وحكمت عملي تقسيم

__________________

(١) تاريخ فلسفه ، أميل بريه ، ج ١ ، ص ١٢٩ ، (فارسي).